HET VERLIES VAN EEN HUISDIER

media_xl_4337441

Eerder heb ik wel eens geschreven hoeveel liefde je kunt krijgen van een hond. In dit stukje beschreef ik de band tussen mensen en dieren en als voorbeeld de band tussen mij en mijn trouwe viervoeter Baila. Helaas is zij twee weken geleden overleden. Ik vind het heel moeilijk om hiermee om te gaan en besloot het te gaan beschrijven in een blog. Wat zijn de gevoelens die ik ervaar en ik geef enkele tips.Misschien ken je zelf het gevoel wel van het verlies van een dierbaar huisdier en heb je hier ook iets aan. Of misschien snap je helemaal niet waarom mensen zo veel verdriet kunnen hebben om het verlies van een huisdier. Ik hoop dat dit artikel je steun geeft in het verlies of dat je de mensen om je heen beter begrijpt.

Mijn hond Baila is 12,5 jaar geworden, een mooie leeftijd maar eigenlijk wil je haar nooit laten gaan. Ze is altijd bij je in huis, onderdeel van het gezin, ze is met mij opgegroeid. Je weet dat je haar ooit moet laten gaan, maar eigenlijk ben je er nooit klaar voor. Het ging de laatste tijd al wat minder goed met haar, dus onbewust was ik mij misschien er toch op voor aan het bereiden. Elke dag genoot ik met haar en gaf ik haar liefde.

kaartje%20nw_0001

Twee weken geleden kwam ik thuis en de sfeer was niet goed. Mijn moeder zei dat we naar de dierenarts moesten, dat het nu echt niet meer ging. Mijn eerste reactie was boosheid en ongeloof; we namen haar echt wel weer mee terug in de auto! Ze geven haar vast weer medicijnen en dan gaat het beter. Mijn tweede reactie was verdriet. Baila legde haar hoofd neer op mijn schoot naar de dierenarts, tranen gleden over mijn wangen. Ik zag dat het niet meer ging en zij wist dat zelf ook.

Zenuwen gierden door mijn lichaam in de wachtkamer van de dierenarts. Bij Baila duidelijk te zien ook. We werden geroepen naar de kamer, namen het door met de dierenarts en hij zei dat het niet meer ging. Hij zei dat we alles hadden gedaan voor haar wat we konden doen, maar dat het egoïstisch zou zijn als we haar nu nog zouden houden. Steken in mijn hart, een shock, er ging van alles door mij heen. Dan ga je de procedure doornemen hoe het allemaal werkt, heel onwerkelijk. Ik ging bij haar zitten op de grond en mijn ouders waren er ook. Ik zei dat ze lekker ging slapen en hield haar vast. Langzaam zag ik haar in slaap vallen. Daarna kreeg ze een tweede prik en ze stopte met ademen..

Mijn lieve Baila

Mijn lieve Baila

Wat daarna volgde was een shock: ik kon het niet geloven. Het was heel moeilijk om haar daar achter te laten. Wetend dat ze opgehaald zou worden vandaag, de volgende dag gecremeerd. Twee dagen later ging ik haar ophalen bij een speciaal crematorium voor dieren.

Het is nu twee weken geleden, het is heel emotioneel. Elk moment denk je dat ze weer gewoon naast je zit of je aankijkt met haar trouwe ogen. Dat ze blaft omdat ze naar buiten wil of iets lekkers wilt of dat ze bij je komt liggen. Er zijn zoveel momenten die ik met haar doorbracht en dat ik niet alleen was. Bij het ontbijt, samen buiten lopen, knuffelen… Baila was mijn trouwste vriend en dat ga je enorm missen. Haar onvoorwaardelijke vriendschap, vrolijkheid, eigenwijsheid.. Het voelt heel erg leeg zonder haar, je bent zo gewend om haar om je heen te hebben. Ik had nergens zin meer in en ergerde me aan alles om mij heen wat gewoon verder gaat. Wat helpt is mensen die je begrijpen en meeleven.

sympathy_card_loss_of_pet_dog-r8bee6e205ec84fc38b9b7e38f93bfa06_xvuak_8byvr_512

Tips uit mijn eigen ervaringen en van anderen:

  • Praat erover, stop je verdriet niet weg. Denk aan alle mooie herinneringen samen met je huisdier en probeer hieraan vast te houden;
  • Bekijk foto’s, schrijf je gevoelens op, alles wat jou goed doet om haar toch nog een beetje bij je te houden;
  • Om haar elke dag een beetje bij mij te dragen, ga ik een foto van haar laten bedrukken voor aan een ketting. Misschien helpt zoiets ook voor jou. Je hebt ook kettingen met urn erin verwerkt, zelf heb ik hieraan ook getwijfeld.
  • Waar ik me vooral mee troost is dat ik met recht kan zeggen dat ze een heel gelukkig leven heeft gehad. Baila begon steeds meer te mankeren, maar bleef altijd vrolijk kwispelen en genieten van haar momenten;
  • Probeer echt mensen te steunen en te begrijpen die dit meemaken. Het is niet zomaar een ‘hond’, ‘kat, of -‘parkiet’. Er kunnen hele hechte banden tussen dier en mens ontstaan. In deze periodes is het fijn als je steun krijgt van de mensen om je heen, dat helpt je om het verlies te verwerken.
We will meet again

We will meet again

Baila blijft voor altijd in mijn hart, haar vergeten zal ik nooit. Ze heeft een speciale plek in mijn hart. Ik gaf haar de naam Baila, omdat ik zo van dansen hield. En achteraf gezien, was zij de dans in mijn leven…

Tenslotte vond ik dit een erg mooi gedicht die ik vond op youtube, die ik graag met jullie deel.

Bronnen: goedgevoel.be, dieren.todio.nl, zazzle.co.uk

Advertenties

2 gedachtes over “HET VERLIES VAN EEN HUISDIER

  1. Hoi Cindy,
    Prachtig hoor hoe je je gevoelens voor Baila onder woorden heb weten te brengen. Wij hebben haar niet zo gekend maar door de verhalen van je ouders leek het of Baila ook ons kindje was.
    Tijd heelt alle wonden ook als het zo ver lijkt. Dansen is je passie en nu doe je het je verdere leven voor je beestje
    Boessies en Brassas van Audra

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s